hayatımız sabun köpüğü gibi....

hayata nefret,ölüme sevgi duymanın benim kurtarıcım olmayacağını biliyorum....keşke bende ölümden korksam,hayata sıkı sımsıkı tutunsam..tam tutunurken,tam ellerime değmesine ramak kala kayıyor gidiyor...bi daha toparlamak zaman alıyor...sonra bu kayıp gitme sönüp gitmeye dönüşüyor..ellerimin arasından bi hayat kayıyor sönmek üzere ama bu hayat benim hayatım oluyor...onuda birisi buluyor,topluyor eski hâline getirmeye çalşıyor gelmiyor tabi eski hâline bunu yaşayan bünye...sabun köpükleri gibiyiz...o kadarcık ömürlerimiz...elbet bi gün hava akımına,yer çekimine yenip düşüp kaybolacağız,söneceğiz..erkenden sönmek acıtsada geride kalanların yüreğini bizim mutluluğmuzu bilmeleri söndüğümüzde,belki onların acı çekmesine birazda olsa engel olur....