ruhum...

sebebini bilmediğim nedenlerden ötürü yine kalbim acıyor..-sanırsam kalbim-boğazımdabaşlayıp daha derinlere gidip orada cehennem alevi renginde korların saçılışı..sanırımsaçıldığı,serpildiği o yer kalbim...keşke nedenli olsa off...nedeni yok...bi şey var eksik yarım ama ne...bende bilmiyorum..ruhum mu?!evet!onu bazen kaybediyorum "siyah"ların içinde...ruhum siyah artık...görüyorum onu kalbime korlar serildiğinde tam karşıma oturup kavga ediyor benle ona yaptığım işkenceler yüzünde,onu incittğimden...kıpkırmızı kesiliyorum yaramazlık yapmış,yalan söylemiş çocuklar gibi vicdan azabı duyuyor utanıyorum...en kötüsüde ne biliyor musun?!onu istemediğin hâlde fazlasıyla üzmek incitmek...en son istediğim ruhumu incitmek olsada bunu sıksık yinelemek...özür dilerim ruhum hayatımı,beni neyin sonsuz iyimserliğe ve karamsarlıkdan melankoliden neyin kurtaracağını ararken seni düşünmeden üzdüğüm incittiğim için...