kelebek&hayâl-2

hayâl kelebeği bırakıp uzaklaşmıştı,göz gözü görmeyen o yağmurda...arkasından seslenecek mecâlim bile yoktu bir ara seslenmeyi denedim ama sesim çıkmıyordu...Gece boyunca elimde can çekişerek hayata gözlerini yuman kelebeğe baktım...Hayâlin bana verdiği kelebeğin aynısı olan o güzel kelebeğe...Neden bana bu kelebeği bıraktığını düşünüyordum,anlam veremi-yordum bir türlü.Sürekli soruyordum "Neden?!".Buna ek olarak birde rüyadakinin aynısı oluşu kafamı karıştırıyordu Hayâlin öldüğüne artık inanamıyordum.Biryerlerde gizlenip bana oyunlar hazırlıyor benimle oynuyordu eskisi gibi yine biryerden çıkacak ve gülecektik bütün bu olanlara!Sabah 06.12 de uykuya dalabilmiştim ancak bu duygu yoğunluğu dolu gecenin tesirinden kurtulmak zor olmuştu.
Hayâl geldi yine soruyordu nasıl da bulamadın?oysaki cevabı sende gizliydi sadece sende!Benim söylememe gerek bile yok ruhunu incelesen yeter diyordu.Anlam veremiyordum bir türlü! Söyledikleriyle beni aydınlatmıyor tam tersine kafamı daha da karıştırıyordu.Sordum,defalarca sordum"Ruhunla başbaşa kalmasını iyi beceririsin sen biraz onu dinle,ruhunu aynada göreceksin ve ozaman anlayacaksın kelebeği neden bıraktığımı" dedi ve gitti...çok uzunca bir süre düşündüm gecelerim gündüzlerime karışmıştı..hayâlsiz yaşamaya alışmak yerine onunla olmaya onun gitmediğine daha da çok inanıyordum.Tan vakti aklıma geldi Hayâl'in deyimiyle ruhumu o vakit aynada görmeyi becerebilmiştim.Hayâl ruhumdaki sızıyı cançekişen bir kelebeğe benzetiyordu.Kelebekteki sızıyı nasıl ben gördüğümde içim acıdıysa oda beni gördüğünde aynılarını hissediyordu.Kelebek ben bense o olmuştum şuanki duygu karşmaşamızı anlatırken Hayâl...
kelebeğin sırrını çözmek senin burda olup olmadığını çözmek kadar kolay olsa keşke off özledim seni hayâl yine gel rüyalarıma seni tek gördüğüm yer orası bundan sonra..belkide hep böyleydi...işte bu beni korkutan!!!