öz...

"Öz" işte bu iki harften oluşan manidar sözcükte başlamıyor mu hepimizin hikâyesi?!Dünyaya "öz"ümüz dediğimizo kimseyi bulmaya göndersede "O" bizi,bizler bıraktığımızı özlüyoruz...Bıraktığımız öz bizden uzak çok uzaklardaona biraz olsun benzeyenini bulup götüreceğimiz günü bekliyor,tıpkı biz gibi.Özü burda bulmak zor sürekli arıyoruz,bulacağız birgün diyoruz fakat ogün bir türlü gelmiyor.Sadece sorgulu günler geliyor...Kimi zaman 35 sn'lik introda arıyoruz özü,kimi zaman bir deniz dalgasında, ney üflenişinde, şarabın buruk tadında...Bulamıyoruz belki ama o günün inancı yetiyor bizi dimdik ayakta tutmaya...Bazen umutsuzluk tohumlarıyeşersede kalbimizde vazgeçmiyoruz özümüzü aramaktan o ışık hep yanıyor.Hatta yenileniyor daha da kuvvetli yanıyor.Sönmesin o ışık hiç birimizin içinde, bizi bekleyen özümüzün gözlerine yaşlar dolmadan buluruz umarım onu...