Hayatı '0' derecede yaşamak...

Budur belki de en iyi denge...Ne üşümek..Ne de kavrulmak...Başlıngıç ve son...Doğum ve ölüm.."0"dır herşeyin en kararlı olduğu nokta...Hayatımızın merkezide "0" değil midir?!O'nu hayatımın merkezinde tutamadım...'0'derecede durmakla kalmadı..Camdan bi küreye koydum O'nu...O'na olan sevgimi orda izleyip mutlu oluyordum ama orda kalmadı.Gittikçe büyüdü cam çatladı,derece arttı kararlılık bozuldu'0'derece uçtu gitti gitti ellerimden...Kırılan cam parçalarının acısını hisettim tüm benliğimde..Bu acı,bu parçalanan cam kırıkları içimdeki ipek böceğine de sıçramaya başladı...İşte en acısı buydu...İpek böceğimin ölümünden korkmak...özünde kendi ölümümden korkmaktı...histtetiğim...O ölürse bende ölürüm..!İçimizdeki ipek böcekleridir bizleri yaşatan...Hayatımıza anlam katan..
Bu sefer sevgimi merkeze almamaya kararverdim.Umutları öldürdüm...gömdüm en derinlere..En dışa bıraktım O'nu...Şimdi merkezde somut kavramlar oturuyor.His...Ruh..Mutluluk...Mutsuzluk...hiçbir duygumyer almıyor o merkezde...Hepsi kayboldu karanlıkta,gölgelerini bırakmaksızın karanlığa göç etti...