herseyin bir sonu olması gerekmez....

bulamadı ki bitürlü çıkışını yolun başınıda unutmuştu...nerdeydi onuda bilmiyordu..gittikçe karanlık oluyordu sanki ortalık...dan'de nerdeydi?!uyumadan önce yanında ona şarkı sölüyordu sanki?!yanılıyor muydu ki?!uyandğında kendini başka bi yerde bulmuştu daha önce hiç gitmediği biyerde neresiydi ki burası...karanlık, o kapıdan o kapıya açılın, değişik biyerdi çıkışını bulamıyordu...bi kapı'ya geldi dikkatini çekti kapının altındaki ışık sızıntısı...içerden sıcak birazda ürkünç bir ışık sızıyordu ayaklarına...kapıyı usulca açtı ki karşısında oturan her gece onu rahatsız eden o ürkünç suratlı adamdı.bu sefer suratında o pis sırıtış yoktu,aksine bi masumluk çökmüştü yüzüne bi nur gelmişti adeta...özür diler gibi bakıyordu yüzüne...sordu ona "nerdeyim ben neden buraya geldim?!"..kötü suratlı adam oturmasını işaret etti,başladı anlatmaya;seni her gece rüyalarında rahatsız ettim buraya gelmen için fısıldadığım kulağına geel diye çağırdığım yer burasıydı..senin kendi kendine gelmeyeceğini ona yaptıklarını farketmeyeceğini anlayınca ben geldim üzüldüm senin sana yaptıklarına...dayanamadım...öyle kötü davranıyorsun ki kendine sen o'nun gözünde benim senin karabasanın olduğum gibisin..aranızda öyle uçurumlar oluştu ki..öyle uzaklaştın ki ondan artık onun tekrardan sende hüküm sürmesi sana hayat vermesi ve seni tekrardan sana kazandırması imkânsız belkide..kız birşey soracak gibi oldu susturdu onu...soracaksın şimdi 'o' diye bahsedip durduğun kim diye..sadece ruhun...senin özün...kimliğin...öyle incittinki onu...

p.s:sonunu yansıtamadım sanırım istediğim gibi olmayınca hiç olmasın daha iyi dedim
cünkü sonlar mutsuzluktur herzaman.......