peri kızı gidince,masal da biter...

Sabahın sert soğuğunda,herzaman 'o'nunla oturdukları parkta,o bankta oturuyordu delikanlı hiçbirşey demeden,hiçbir tepki vermeden...Öylece bakıyordu,sadece güneşin doğuşunu izliyordu... Güneş sabahın o esen sert ayazına nispet yapar gibi,delikanlının içindeki karanlığa inat olsunder gibi öyle ışıltılı,öyle sıcak doğuyordu ki... Delikanlı tüm olanları unutmuş gibi bakıyordu sadece gün doğumunu izleyip,tan vaktinin tadını çıkarıyordu.Acı bir çığlık sebep olmuştu.Herşeyi yeniden anımsıyor,parçalar birleşiyor aklında ve o korkunç tablo oluşuyordu zihninde..Sevgilisi,gözünden bile sakındığı yâri;serseri,it kopuk bir kurşuna kurban gitmişti... Halbuki onun yeterince kısaydı zaten ömrü...Gidiyordu zaten cehennete...Basamakları tamamlamıştı,hastalığı son raddelerinde volta atıyordu ama onu düşüren kurşun oldu...Basamaklar,yani cehennet basamakları,bile şaşırmıştı olanlara...Delikanlı kucağında yatan,çoktan ruhunu meleklere gönderen sevdiceğinin saçlarını okşuyordu...Gözünden iki damla yaşla ıslatıyordu sevdiceğinin buğday tenini...Ufukta bir silüet belirdi...Güneşin kızıllıklarından peyda olmuş bir perikızı...Başında papatyadan bir taç,üzerinde bembeyaz bir elbise...Yüzünde sıcak-acı bir tebessüm masumlukla bezenmiş güzeller güzeli bir kız... Delikanlı bu masum güzelliği tanıyamadı uzaktan lâkin yaklaşınca şaşırdı ve kucağındayatan sevdiceğine baktı.O kucağındaysa karşısındaki,onun tıpatıpı da kimdi?!Ruhuydu...Basamaklar bitmişti perikızı için...Artık sonsuzluğun yolundaydı Ruhu...