ümit-siz

neydi bizi birbirimizden ayıran?!
senin ümitlerin mi?!
yoksa benim ümitsizliğim mi?
ümit;
işkenceme bir kat daha katkıda bulundu
bana verdiği zararın dozunu arttırdı belki de kimi zaman
ama kimi zaman da
dayanma gücü verdi...
hayatın üstüme yüklediği yükleri paylaştı
ama hiçbir zaman beni istediğim mutluluğa
rahatlığa
huzura kavuşturmadı
kavuşturamaz da
...
biliyorum
yoksun
bana yakın olduğun tek nokta bile
silik...
sisli
puslu...
varla yok arasında gidip gelen zamanda...
bekle...sadece bekle...
bitecek..
ümit kendini tüketecek...
boyutun sonu gelecek...
ve işte mutluluk...
sen başlayacaksın...
bu beden daha fazla hapsedemeyecek öz'ü...
ümitsizlik varolacak belki de ikisi de yok olacak...ve gökyüzünden mucizeler göz kırpacak...